De artikelen zijn in het geheel te lezen door op lees meer te klikken

Kerstgedachte

Den Haag heeft zo zijn gedachten…
Over het bezuinigen op de thuiszorg…
De lokale overheid heeft zo zijn gedachten
Om mensen in hun eigen kracht te zetten…
Buren, vrijwilligers, familie…
Hordes van hen zouden er klaarstaan…
Wie alleen al komt op die gedachte?
Mijn huis verworden tot een publiek domein?
Alleen al die gedachte…
Op 23 juni 2015…
Ik had het al gedacht…
Voor de zoveelste keer…
Een bezwaarschrift…
Tegen die gedachte…
Dat maatwerk ondoordacht…
Terzijde geschoven kan worden…
Er is niet nagedacht…
Uitstel, steeds weer uitstel…
Over een besluit…
Nu opnieuw tot 7 januari…
Wie komt op die gedachte?
Als op 22 december mijn thuiszorg…
Geheel onterecht kan worden beëindigd?
Mijn gedachten gaan uit…
Naar de kerstgedachte…
Kerstavond een belangrijk moment…
Jezus werd geboren…
En ik volgde vele jaren later…
Op diezelfde dag…
Er was geen plaats in de herberg…
Voor dat kwetsbaar kind…
Het werd een stal…
De herberg gaat dicht rondom de kerst…
Politiek, instanties, de rechtbank, zijn onbereikbaar…
Dus leef ik nu met de gedachte…
word ik op kerstavond…
toegelaten in de herberg…
Of zal het een (zwijnen)stal gaan worden?...
Zo maar een kerstgedachte……


Tjitske Bongers
Gruttostraat 72
Heerenveen
3-12-2015

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Oktober 2015

Kwetsbare burger bezuinigings object

De kwetsbare burger is verworven tot een bezuinigingsobjet waarop gescoord moet worden. Als chronisch zieke minima ervaar ik dit aan den lijve en het begint mensonterende vormen aan te nemen. Ik schrijf hierover artikelen en het zijn de meest kwetsbaren die mij bellen en zich gekend voelen in hetgeen ik schrijf. Ik kan de problemen van die mensen niet oplossen, wel soms een nuttig advies geven en begrip tonen voor hun onmacht over de wijze waarop de (lokale) overheid met hen omgaat.
In bijvoorbeeld Heerenveen gaat het om zaken zoals dossiers die zoek zijn, aanvragen die niet eens in behandeling worden genomen, brieven die onbeant· woord blijven. Klachten indie· nen bij b. en w. over het niet beantwoorden van dit soort post is nogal eens topsport bedrijven. Het is namelijk in zijn geheel niet vanzelfsprekend dat deze klachten worden afgehandeld en beantwoord.
Er zijn medewerkers die op een intimiderende manier cliën­ten bejegenen met zelfs beschul­digingen dat men zou liegen over het indienen van aanvra· gen. Het gaat om nog zoveel meer. Medemenselijkheid, me· dedogen, sociale betrokkenheid en de kwetsbare als waardevol mens willen zien - ook ik mag ervaren dat daar niet veel meer van over is.
Uit de verhalen van mijn kwetsbare medemensen hoor ik steeds die zich herhalende boos­heid en onmacht over die arro· gante ambtenaren van hoog tot laag. En dat men steeds weer vanuit wanhoop en om gehoord te worden, probeerde om het gesprek aan te gaan. Zoals één het uitdrukte: ,.Ik werd er over· spannen van."
Om overeind te blijven in deze belastende (bezuinigings) handelwijze, hanteer ik echter een hele andere manier van omgaan met dit gemeentelijk apparaat. Ik ga niet steeds het gesprek zoeken als men mij nogal eens niet ziet staan. Af. stand houden, alles zoveel mo­gelijk per post of e-mail afhan­delen en alleen persoonlijk contact als het niet anders kan. En mijn jurist neemt eventueel zaken over en weet deze bijna altijd in mijn voordeel te be­slechten.
Uit de verhalen die ik hoor van anderen en gebaseerd op wat ik steeds weer ervaar, kan ik stellen dat wij het hebben gehad met de wijze waarop zowel de landelijke als lokale overheid met ons omspringt. Dit begint mensonterende vormen aan te nemen.
TJITSKE BONGERS

Heerenveen

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Spreekbuis: verkwanselen gemeenschapsgeld

In 2014 ging de gemeente Heerenveen diverse malen de fout in betreffende de wijze waarop men in 2015 uitvoer wilde geven aan de nieuwe WMO wet ( huishoudelijke hulp).
In 2015 gaat er echter nog het nodige fout.
In het tot stand komen van het traject wat moet leiden naar een besluit, worden een aantal mogelijkheden (voor de cliënt) niet genoemd en wordt er door gemeenteamb­tenaren voor het gemak wel eens een onjuiste werkwijze gehanteerd.
Vanuit de gemeente had men richting de cliënt moeten aangeven dat deze mag ko­men met een persoonlijk plan van aanpak.
Men had hier wettelijk gezien rekening mee moeten hou­den.
Wanneer een cliënt bezwaar heeft tegen het laten plaats­vinden van een keukentafel­gesprek in de privésfeer kan dit gesprek gewoon op Werk­state plaatsvinden.
Die optie wordt tevens niet genoemd.
Uitbesteding van het onder­zoek aan het MO bureau kan een goede optie zijn, maar het bericht wat de cliënt hierover ontvangt, daar valt wel wat over te zeggen. Er wordt geen concrete tijd afgesproken, maar men krijgt de mededeling dat men gedu­rende vier uren thuis moet zijn. Kwetsbare burgers zijn gewone mensen die net zoals andere mensen op een ge­richte tijd een afspraak wil­len maken.
leder(in) de overkoepelende gehandicaptenorganisatie signaleert via haar Meldpunt dat gemeenten, waaronder ook Heerenveen, regelmatig de fout in gaan. Het loont om te procederen als men het niet eens is met de uitkomst van een besluit. ln veel gevallen leidt het er toe dat gemeenten werden teruggefloten en alsnog een voorziening hebben moeten toekennen.
Er wordt door Heerenveen veel gemeenschapsgeld ver­kwanseld door het geheel onnodig te laten aankomen op procedures.
De vraag mag dan ook wel eens gesteld worden of het in juridische zin bestrijden van de cliënt(en) wel in de juiste verhouding staat tot de zaken die het betreft.


Tjitske Bongers

Heerenveen

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Augustus 2015

Geachte raadsleden (en anderen),

U maakt binnen de gemeente Heerenveen beleid en ik vraag mij soms af of u wel altijd op de hoogte bent van het feit hoe ambtenaren dit beleid ten uitvoer brengen.
Ik heb voor u maar eens een overzicht gemaakt over hoe schandalig veel geld de gemeente(ambtenaren) in 2014 (zie de bijlage) hebben verkwanseld.
Dus in 2014 heeft de gemeente € 3902,50 weggesmeten aan juridische kosten die aan mij en mijn jurist uitbetaald moesten worden. Er dan ook nog even rekening mee houdende dat ik in 95 % zaken win.
Bent u er eigenlijk wel van op de hoogte hoeveel gemeenschapsgeld er in Heerenveen in 2014 totaal is besteed om het kwetsbare burgers zo moeilijk mogelijk te maken om zijn/haar recht te halen?
Bent u er ook van op de hoogte in hoeveel van deze zaken (m.n. WMO, Bijzondere Bijstand) de cliënt heeft gewonnen?
Kunt u niet vragen om een totaaloverzicht betreffende het jaar 2014?
Ik mag toch, alleen al gezien de feiten die ik in de bijlage noem, stellen dat ik sterke twijfels heb aan de integriteit en capaciteit van een aantal ambtenaren?
Wie controleert eigenlijk binnen de gemeente dit soort ambtenaren?
Wie ziet er eigenlijk op toe dat het in juridische zin bestrijden van de cliënt(en) in de juiste verhouding staat tot de zaken die het betreft?
2015…… er lopen al weer de nodige procedures. Het gaat maar door…..
Is de landelijke politiek er eigenlijk wel van op de hoogte hoeveel gemeenschapsgeld er op deze manier wordt verkwanseld? Geld wat de kwetsbare burgers ten goede had moeten komen?
Stof tot nadenken lijkt mij zo?

Met vriendelijke groet,

Tjitske Bongers
Heerenveen
tjitskebongers@doopsgezind.nl

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Spreekbuis: huishoudelijke hulp een (kop)zorg Heerenveense Courant 17-12-2014

Op dinsdag 6 december deed een rechter uit Groningen in de zaak Dantumadeel  (het zo maar stop­ zetten van de huishoudelijke hulp) een belangrijke uitspraak. Samenvattend: dat mag niet!
Ook de gemeente Heerenveen overtreedt de wet met hun besluitvormingsprocedure  rondom het stopzetten van de hulp. Het zonder meer stopzetten of versoberen van de huishoudelijke hulp (hh) is in .strijd met de wet. Zonder intrekkings- of wijzigingsbeschikking en een persoonlijk gesprek om hulpvraag en -aanbod op elkaar te laten aansluiten, kan er niet zo maar aan de schoonmaakhulp  worden gemorreld. Mensen die hulp krijgen in Heerenveen ontvingen hierover een brief waarin aangekondigd  werd dat op 30 juni  2015 de hulp niet langer wordt vergoed. Dit kan niet zonder dat er een keukentafelgesprek heeft plaatsgevonden en er zorgvuldig is gekeken naar de situatie van de cliënt. Er wordt in de brief slechts verwezen naar een gewijzigd beleid. In de brief staan onjuiste gronden waarop de gemeente zaken heeft besloten en er wordt een onvolledige motivatie gegeven  waarom dit besluit genomen werd. Wie een lopende indicatie heeft voor een aantal uren thuiszorg, heeft
sterke argumenten in handen dat de zorg niet zo maar mag stoppen of verminderd kan worden. Tevens stelt de gemeente dat de maatwerkvoorziening zal gaan vervallen en het wordt een algemene voorziening (zoek het zelf maar uit). Wanneer tijdens het keukentafelgesprek de cliënt gemotiveerd  kan aangeven waarom de aangeboden algemene voorzieningen in de eigen situatie niet of onvoldoende passend zijn, behoort de gemeente terug te grijpen naar   een maatwerkvoorziening. Wettelijke waarborgen hiervoor zijn in de nieuwe WMO 2015 vastgelegd.

Veel kwetsbare burgers weten niet de juiste  weg te bewandelen om tegen dit onrecht in verzet te komen. De gemeente adviseert de mensen die nog vragen hebben om contact op te nemen met een meitinker. Ik hoorde dat mede­ werkers van de gemeente aan cliënten vertellen dat men nog met oplossingen komt voor eind juni  en dat men dit moet afwachten. Dit is misleidend en geheel onjuist. Men moet binnen zes weken na ontvangst van het besluit een bezwaarschrift hebben ingediend. Wie dit niet doet heeft zijn/haar rechten verspeeld. De meitinker is in dit geval geen meedenker maar helaas verworden tot een tegendenker

De werkelijke meedenkers kan men ergens  ander  vinden. Ieder(in) de overkoepelende gehandicaptenorganisatie (tel:030-2916688) heeft een voorbeeldbezwaarschrift opgesteld. En op websites yan b.V. V/WW.mezzo.nl is er tevens zo’n brief te vinden. Het juridisch  loket 0900- 8020 kan gebeld  worden voor een juridisch  advies.
Wie het moeilijk vindt om dit zelf te regelen en minima  is, komt  in aanmerking voor gratis juridische ondersteuning. Met behulp van het juridisch loket zoekt men naar een geschikte advocaat.

Tjitske Bongers

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gemeente Heerenveen zaait onrust Heerenveense Courant 16-7-2014

Terwijl de wet WMO 2015 nog goedgekeurd moest worden door de Eerste Kamer besloot de ge­ meente Heerenveen om hier maar vast op vooruit te lopen. Men brengt de huishoudelijke hulp, met name het schoonmaakdeel, onder in de algemene voorzienin­ gen. Dit betekent dat mensen zelf moeten gaan betalen en dat er 2LL geen mogelijkheid meer is om het via een persoonsgebonden budget te regelen. Alle inwoners van Heerenveen die huishoudelijke hulp ontvangen kregen hierover een wel zeer botte '. en tactloze brief van B. en W 'Kunt u niet zelf uw huis schoon­ houden, dan krijgt u geen hulp meer van de gemeente. U moet dit in het vervolg zelf regelen' schrijft de gemeente kortweg. Verderop in de brief wordt gesteld - dat als men geen geld heeft om een particuliere hulp te betalen er een oplossing komt maar men L heeft nog geen idee wat die oplossing zou kunnen zijn. Houd dan je mond als je dit nog niet weet en zoek dit eerst uit! Met de thuiszorgorganisaties had hierover geen enkel overleg plaatsgevonden. Men ontving later, nadat deze brief was ver­ stuurd, een mail hierover van B. enW

Het schrappen van voorzieningen zonder te kijken naar iemands persoonlijke situatie is onverant­ woord. Met de cliënt moet steeds gekeken worden naar een passen­ de oplossing (maatwerk). En dat geldt al helemaal voor de mensen die op dit moment een indicatie voor huishoudelijke hulp hebben en waar geen verandering in hun situatie is opgetreden.
Er behoort zorgvuldig te worden gecommuniceerd  over veranderin­ gen in de zorg. In de gemeente Heerenveen is hiervan geen
sprake. De gemeente schrijft in de brief zelfs dat de gemeenteraad het 'besluit' in september nog moet bevestigen. Met andere woorden: alles kan nog verande­ ren! Dit is geen manier om met kwetsbare burgers om te gaan en zaait nodeloos paniek.
Pas na het besluit van de gemeen­ teraad en overleg met de thuis­ zorgorganisaties over de invulling van deze nieuwe wet had op z'n vroegst eind september de cliën­ ten op de hoogte gesteld kunnen worden. Tevenshad  men een plan klaar moeten hebben over de wijze waarop maatwerk  zou worden toegepast.
Men walst nu echter als een olifant door de porseleinkast  en veroorzaakt veel onrust bij zowel de kwetsbare doelgroep als bij de (medewerkers) thuiszorg.           Tjitske   Bongers

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Leeuwarder Courant : 01 februari 2014, pag. 26

Oogkleppenbeleid bij kwetsbare doelgroep

Politieke partijen ontkennen dat een groep mensen erg afhankelijk is van overheidsvoorzieningen.
Ik ben een van die mensen die afhankelijk zal blijven van een maatschappij waarin
goede zorg en een vangnet aanwezig zijn.
Ik leef in een maatschappij waarin er haast een hetze aan de gang lijkt te zijn tegen al die
‘luilakken’, ‘profiteurs’ en ‘nietsnutten’ en ervaar op gemeentelijk niveau een verharding en
bemoeizucht die over privégrenzen gaat.
Betutteling over de minuten thuiszorg. Of ik niet voor twee dagen de aardappelen zou kunnen
koken, werd mij onder meer gevraagd. Oeverloos doorzeuren over hoe vaak ik een wasmachine
draai, over hoe vaak ik mijn bed verschoon en waarom ik eventueel vaker mijn bed wil
verschonen (vaker dan wat men wenselijk acht?).
Politici hebben geen idee hoe hun denkwijze en de manier waarop men zonder zich werkelijk
te verdiepen in de realiteit van mijn kwetsbare doelgroep, wetten en besluiten doorvoert
die absurde verstrekkende gevolgen hebben.
Ik wil niet na achttien jaar (terecht) geen sollicitatieplicht geconfronteerd worden met een
medewerker die mij (zonder ook maar enige dossierkennis) wel even de arbeidsmarkt zou gaan opschoppen en deskundigen
wilde inschakelen die mijn beperkingen zouden opheffen. Ik had aan haar bijna de vraag gesteld of zij behoorde tot de
categorie gebedsgenezers. En dan die wijze waarop mijn doelgroep zou moeten participeren. Werk, betaald of vrijwillig,
het zou de beste manier zijn om uit de armoede te komen. Bijstandsgerechtigden zouden op
deze wijze een sociaal netwerk opbouwen en actief blijven.
Men zou zich eerst de vraag moeten stellen wie om wat voor reden in de bijstand zit en of er een gedeelte helemaal niet uit
die armoede of aan betaald werk zou kunnen komen. En of haast afgedwongen vrijwilligerswerk wel voor iedereen de beste oplossing zou zijn. En heeft mijn doelgroep wel behoefte aan de wijze waarop de ander wil opleggen hoe invulling zou moeten
worden gegeven aan de begrippen sociaal netwerk en actief blijven?
Ik ben al geparticipeerd, doe zinvol vrijwilligerswerk en dat heb ik om gezondheidsredenen moeten halveren. Een gesprek
hierover aangaan? Waarom? Ik wens niet geconfronteerd te worden met participatiebevorderende betweters, die op een
betuttelende wijze bedenken dat ik koffie zou kunnen gaan schenken in een verzorgingshuis?
Met oogkleppen op lijken instanties bezuinigingsdoelen te willen halen, waarbij ambtenaren zonder de juiste dossierkennis,
vaardigheden en/of inlevingsvermogen de uitgangssituatie van de cliënt uit het oog verloren lijken te zijn. Hoe minder
men zich in tijden van bezuiniging verdiept in de werkelijkheid van de cliënt, des te beter kan men zichzelf in de eigen
werksituatie handhaven.

TJITSKE BONGERS
Heerenveen

Tekstvak:  Belangrijke bankjes

Ik kreeg deze zomer iets met bankjes. Er was dat bankje in mijn achtertuin waar ik menig uur in stilte doorbracht. In die afzondering  moest ik het zien uit te houden bij hetgeen mij overkwam: de diagnose borstkanker en nog niet weten welke kant het zou opgaan.
In die avondschemering, soms was het al donker, zat ik daar maar te zitten en liet ik al mijn gedachten komen en gaan. Boosheid, verdriet, angst, onzekerheid, strijdlust, er voor gaan, al die emoties kwamen voorbij.
In Gods Schepping zat ik daar zo. Die merel die elke avond de nacht aankondigde. Vleermuizen kwamen voorbij. Geuren en kleuren van de Schepping, ze kwamen intens binnen. Daar in die Schepping nam ik mijn Schepper waar en ik voelde mij gedragen in een tijd van grote onzekerheid.
Een borstamputatie zou het gaan worden. Die borst eraf, voor mij niet het einde van de wereld, maar voor doodgaan had ik nog geen tijd. ‘Maar kan ik dan wel eind augustus naar Iona?’, vroeg ik aan de chirurg. Ze gaf aan dat het zonder te veel complicaties mogelijk zou gaan lukken en ze begreep goed dat het stellen van dit doel mij een enorme wilskracht gaf om te werken aan herstel.
Het werd geen gemakkelijke zomer. De operatie verliep voorspoedig maar het herstel werd vertraagd en complicaties traden op omdat ik vanaf mijn ziekbed een strijd van jewelste moest leveren om o.a. extra thuiszorg en een tijdelijke taxivergoeding te bemachtigen. Het hebben van een slechte gezondheid in combinatie met weinig geld, een klus om te overleven. Maar vandaag de dag kun je er niet meer erg ziek bij worden ontdekte ik.
Het werd een lange uitputtende zomer waarin ik vaak, zittende in de avondschemering, mij afzonderde van mensen en mij gedragen wist door mijn Schepper.
Lang was er die onzekerheid: wel of niet aan de chemokuren. Gelukkig gingen die aan mij voorbij.
Nog moe, erg moe, pakte ik de draad weer op. De groep waarvoor ik de reis naar Iona zou gaan organiseren, hoopte van harte dat het mij zou lukken om zelf mee te gaan met de reis.
Fysiek nog zwak, maar een geest die zei dat het me zou lukken: ik ging mee. De groep tilde mijn tassen, de reis van een paar dagen was zwaar voor mij. Ik onttrok mij voor een groot deel aan het programma en ik had die week niet zoveel wensen. Ik was slechts dankbaar voor het feit dat ik er was. Dat mijn wilskracht om dit belangrijke doel te verwezenlijken, mijn fysieke beperkingen had overstegen.
Daar op Iona, ik zat er regelmatig op een bankje bij het Noorder strand. Ik keek er uit over de Atlantische Oceaan en dacht aan al die jaren dat wij op dit mooie strand met groepen mandala’s hebben gemaakt. Ik zat daar maar te zitten en liet al mijn gedachten komen en gaan. In Gods Schepping zat ik daar zo. Geuren en kleuren van de Schepping, ze kwamen intens binnen. Daar in die Schepping nam ik mijn Schepper waar en ik voelde mij gedragen.
Ik ontdekte die week op Iona het belang van bankjes. Vanuit een slechte conditie was het voor mij een verademing om overal bankjes te zien staan, die uitnodigden om er te rusten. Ik realiseerde mij ineens volop dat ik op mijn levensweg die ik ga, gebruik moet maken van die bankjes. 
Ik kan slechts de pelgrimsweg gaan die ik ga en weet niet wat de toekomst mij zal brengen.
Een redelijk goede prognose maar er blijft die kans op de terugkeer van die kanker.
Ik blijf echter plannen maken. Volgend jaar met vijf mensen naar het klooster Grandchamp in Zwitserland en met zeven naar Holy Island of Lindisfarne.
En misschien in 2015 opnieuw met een kleine groep naar Iona, als mijn gezondheid het toelaat, zeg ik er nu dan toch maar even bescheiden achteraan.
Tjitske Bongers

Opgave Holy Islandreis: www.tjitskebongers.nl > pelgrimsreizen > Holy Island 2014

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Leeuwarder Courant

19 juli 2013, pag. 14


Kosten(last)post
tegast'
Ik ben maar eens gaan rekenen.
November 2012. Mijn netto bijstandsuitkering is €889,02. Vaste lasten, waarin verwerkt de huur- en zorgtoeslag €518,70. Over is dus €370,32 per maand. Aangevuld met categoriale bijstand en langdurigheidtoeslag van €46,58 per maand. Dus per maand €416,90 te besteden. Voor eten, drinken,alles in en om het huis, reizen, kleding etc. Een jaar waarin ik
gelukkigerwijs geen gebruik hoefde te maken van de witgoedregeling (ongeveer €307).
Ondertussen zijn de vaste lasten gestegen, toeslagen verminderd en de uitkering verlaagd.
De uitkering bedraagt €879,11. Vaste lasten €598. Over is dus €281,11 per maand. De langdurigheidtoeslag werd reeds afgeschaft. De categoriale bijstand mag ik dit jaar nog ontvangen €16,66 per maand. Totaal te besteden €297,77 per maand. Dat is dus €9,60 per dag. En dan volgt de volgende bezuinigingsronde. Per 1 januari 2014 worden de categoriale bijstand,
de collectieve ziektekostenverzekering en de witgoedregeling afgeschaft.
Als chronisch zieke zal ik een duurdere ziektekostenverzekering moeten nemen. Op 1 januari 2014 zal ik sowieso €44,58 per maand minder te besteden hebben. Blijft over €253,19 per maand, €8,16 per dag om van televen.
De gemeente stelt dat er meer gewerkt zal gaan worden met maatwerk aansluitend bij mijn pos behoeften en mogelijkheden,
maar men weet nog niet wat dit concreet zal betekenen.
Ik weet het echter wel en mocht dit de laatste maand aan den lijve ondervinden. Chronisch ziek zijn en minima, het is een opgave om te overleven in die jungle van WMO- en Bijzondere Bijstandsregelingen.
Het kan echter nog erger. Na een zware operatie mocht ik vanaf mijn ziekbed, terwijl ik erg verzwakt was, bij de poorten van
de hel een tijdelijke toekenning extra uren thuiszorg en een taxivergoeding wegslepen.
Ik kom steeds meer tot de ontdekking dat zowel bij de landelijke als bij de plaatselijke overheden de zorg voor de zwakkere,
kwetsbare medemens er niet meer zo toe doet. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik eerder door de maatschappij
gezien wordt als een kostenlastpost dan als waardevol mens.
Ik kwam de laatste maand tot de ontdekking dat het niet verstandig is om erg ziek te worden.
Want erg ziek worden en zorg bemachtigen, het is een combinatie die vandaag de dag te schrijnend is voor woorden.
Over een paar dagen weet ik meer: wel of niet aan de chemokuren.
Stel ik moet aan de chemokuren: past het de overheid dan misschien beter in het kader van het wegbezuinigen van de
kwetsbare medemens dat ik hiervan zal afzien en maar eerder dood zal gaan? Het is zo maar een vraag.


TJITSKE BONGERS. HEERENVEEN

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“Soviel du brauchst” Kirchentag 1-5 mei Hamburg

Eind december een oproep aan de Nederlandse Iona-gangers: de Duitse Iona groep kon wel wat ondersteuning gebruiken op de Kirchentag in Hamburg.
Ik keek op de website van de Kirchentag. Het duizelde mij even een beetje. Als er ruim 100.000 mensen worden verwacht en er is zo’n breed aanbod aan activiteiten, zal ik hierin dan niet verzuipen was zo mijn gedachte.
Leuk om contacten te leggen met Duitse Iona-gangers en ondersteunend aanwezig te kunnen zijn. Fijn dat negen anderen hier ook zo over dachten.
Het thema was: ‘Zoveel je nodig hebt’ uit Exodus 16:18. Wat betekent deze belofte en uitdaging voor ons, mensen die leven in de wereld van vandaag de dag? Wat heb ik eigenlijk nodig in mijn leven? Welke sporen trekken wij voor hen die na ons leven? “Soviel du brauchst” zowel belofte als uitdaging.
In dit thema zie ik sociale gerechtigheid, geestelijke verdieping en zorg voor het milieu (Gods Schepping) terugkomen. Thema’s waarmee ik mij in vele opzichten verbonden voel.
Zowel om gezondheidsredenen als vanuit de behoefte om niet van activiteit naar activiteit te hollen, zocht ik een balans door te structureren en af te bakenen.
Ik werd ondergebracht bij een familie waar ik niet alleen uitermate hartelijk werd ontvangen, maar waar ik tevens op een warme wijze het thema  “Soviel du brauchst”  mocht ervaren. Het waren sociaal en milieubewuste mensen woonachtig in de wijk Wilhemsburg. Zo’n wijk, daar in het zuiden van Hamburg waar niet iedereen wil wonen wegens de hoge concentratie allochtonen.
Een kwartier met de bus hier vandaan lag de wijk Veddel en midden in deze wijk staat de Immanuel-Kirche  waar de activiteiten van de Duitse Iona groep waren geconcentreerd. Een wijk met een overconcentratie aan mensen van Turkse afkomst, met aanvullend nog wat andere nationaliteiten. Hoewel ik geloof in een multiculturele samenleving, voelde en zag ik hier de negatieve effecten die ontstonden door overconcentratie. Ik voelde mij hier als blanke westerse vrouw een vreemde eend in de bijt.
De meeste Nederlandse en Duitse Ionagangers ontmoetten elkaar op 1 mei bij een schoolgebouw dat als onderkomen diende. Tevens kwam Jane Bentley (muziektherapeut uit Glasgow) die ons deze dagen aan het zingen en musiceren moest zien te krijgen.
Met z’n allen naar één van de vier openingsdiensten op de Rathhausmarkt. Hoeveel mensen? Misschien 25.000? Was ik blij dat we achteraan stonden en niet midden in die meute. Er is mij weinig concreets bijgebleven van deze dienst. Te groot, te massaal.
Jane zou ’s avonds iets doen. Door alle indrukken was mij even ontgaan hoe en in welke vorm. Voordat ik het goed in de gaten had stonden we met onze groep onder haar begeleiding te zingen op straat en werden er flyers uitgedeeld om mensen te attenderen op onze Ionadag in Vedder.
Mijn PowerPoint presentatie over Iona die ik zelf wel op presentaties gebruik en die anderen bij mij bestellen, had ik in het Duits laten vertalen. En verder had ik het nodige materiaal meegenomen O.a. kaarten met inspirerende teksten in vier of vijf talen leken mij in de stand goed bruikbaar.
Die zaterdag, iedereen was ’s ochtends om 9.00 uur aanwezig. Het team was inmiddels met nog een paar Duitse Iona leden en een paar Nederlanders versterkt.
Een kerkje met 250 zitplaatsen, er kwamen 240 mensen! Er vond een oecumenische dienst plaats in de stijl van Iona. Mensen uit Nederland, Schotland en Duitsland hadden hierin zo hun taak. Velen bleven voor de lunch waar veel werk van was gemaakt. Er was een boekentafel/informatiestand, de PowerPoint werd bekeken en vele gesprekken vonden er plaats. Duitsers, Engelsen, Nederlanders en zelfs Friezen mocht ik te woord staan. Voor mij persoonlijk een mooi moment: die vrouw die een paar kaarten wilde kopen. Ze bleek een Mennoniet (Doopsgezind en dat ben ik ook) te zijn uit Stuttgart en bleek Friese voorouders te hebben. Ik liet haar de kaarten en boekenleggers zien met o.a. Friese teksten erop. Ze straalde toen ik deze voorlas en wilde ze allemaal hebben.
Die Schotse Jane met haar drums, enthousiast en onvermoeibaar kreeg ze de groep buiten op het grasveld nogmaals in beweging.
Ik denk ook terug aan die tussendoor gesprekken met leden van de Duitse Iona groep. De Duitse groep, veel kleiner en losser georganiseerd dan de Nederlandse groep. De opzet, organisatie, grootte en wat de Nederlandse groep allemaal van de grond heeft gekregen, er werd met interesse naar geluisterd. Dit zijn waardevolle uitwisselingsgesprekken en ik denk dat het goed zal zijn om in de toekomst meer vorm te geven aan dit soort internationale contacten. De volgende Kirchentag zal in juni 2015 plaatsvinden in Stuttgart….
Ik kom nog even terug op het thema van deze dagen “Soviel du brauchst” en het onderwerp sociale gerechtigheid. In de gesprekken die ik had met mijn gastfamilie werd mij meer duidelijk over de sociale problematiek in Hamburg en hoe complex bepaalde zaken zijn. De Iona activiteiten, de Immanuel-Kirche daar in de wijk Veddel, de juiste plek om deze activiteiten te laten plaatsvinden. Een wijk die door velen wordt gemeden maar nu bezocht werd door hoofdzakelijk blanke Duitsers die op zoek waren naar dat kerkje midden in die wijk.
Tekstvak:  Onverwachts belandde ik in een grote evenementenhal in een Oecumenische Popmuziekdienst met avondmaal. Pfarrer Frans Meurer uit München werd aangekondigd als zijnde de luis in de pels van de lokale politiek. Ademloos luisterde ik naar zijn verhaal. “Der Sozialpastor”  maakte ons op een pijnlijke, soms ontroerende, dan weer humoristische wijze duidelijk dat sociale ongerechtigheid onacceptabel is.
Dat ieder mens recht heeft op een minimumloon waar hij of zij van kan leven. Dat dit momenteel in Duitsland niet in de wet is vastgelegd en velen aan de onderkant van de samenleving hard werken, onderbetaald worden en niet kunnen leven van hetgeen zij verdienen.
Het is een verontrustende tendens die ook gaande is in Nederland. Er is een grote groep die steeds slechter wordt betaald, er wordt bezuinigd op uitkeringen en voorzieningen. Als chronisch zieke uitkeringsgerechtigde die een beroep doet op de nodige voorzieningen, merk ik heel direct iets van die verharding.
Is het nu werkelijk zo dat wij in een maatschappij leven waar velen geen bestaanszekerheid meer geboden kan worden en de meest kwetsbare groepen in het verdomhoekje terecht moeten komen? Ik denk niet dat dit zo zou hoeven zijn. Ik denk niet dat wij te maken hebben met een financiële maar met een morele crisis. Als zij die het (meer dan) goed hebben niet meer zouden nemen dan men nodig zou hebben, zouden zij die meer nodig hebben, genoeg kunnen ontvangen. “Soviel du brauchst……”

Tjitske Bongers
20-5-13

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vasten

Ik lees in de Trouw het interview met Mirjam van den Broeke, hoofdredacteur van de Quote.
Om bij de Quote te kunnen werken moet je volgens haar een  gezonde fascinatie hebben voor de wereld van geld en goed. Ze dat vindt haar consumptiegedrag wel meevalt, dat ze vrij gematigd leeft. Ze beschouwd zichzelf als onderzoekjournalist en daarom mag ze van zichzelf intens genieten van een wereld van absurde overdaad. En ze ervaart in haar leven dat het heel bijzonder is dat ze erbij mag zijn en vele rijken der aarden mag ontmoeten. Dat ze mag delen in een aaneenschakeling van schuimende champagneflessen en buitensporige feesten. En gelijktijdig geeft ze aan dat ze zichzelf eigenlijk niet echt als iemand beschouwd.
‘Matigheid moet uit jezelf komen’, zegt Mirjam, maar ik heb niet het gevoel dat ze ook maar enig idee heeft over wat matigheid en vasten inhoud.
Ieder mens is iemand als hij of zij toestaat om iemand te zijn. In mijn ogen is dat een leven in matigen. Op een dusdanige wijze dat er genoeg grondstoffen en voeding overblijven om de Schepping te behouden en honger en armoede de wereld uit te bannen. Een leven waarin wij omzien naar onze naaste door een ieder een minimaal bestaan te garanderen in onderdak, voeding, kleding en medische zorg. Een leven waarin overmatige financiële rijkdom en een graaicultuur aan de top, niet als vanzelfsprekend worden beschouwd maar als verwerpelijk.

30 -3-2012

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Altijd maar gelukkig?

Volgens Floor Rikken, zenleraar en lijsttrekker van de Partij van Geluk, moeten we de bezuinigingen in dit land geen bezuinigingen noemen, omdat dat de suggestie wekt alsof we de mensen iets afnemen en dat vinden we niet prettig.
Ik ben soms gelukkig, streef naar grote eenvoud, maar mijn werkelijkheid is niet een situatie van steeds maar streven naar geluk.
Leven van een sociaal minimum vergt het uiterste van mij en de bezuinigingsplannen zal mij, en velen met mij, ver onder een aanvaardbaar sociaal minimum gaan drijven en een reële vraag zal zijn of ik de voor mij medisch noodzakelijke zorg zal behouden.
De Zen introductiecursus die zij geeft, per les slechts 15,55 Euro. Na aftrek van mijn vaste lasten, houd ik zo’n 10 Euro per dag over…voor alles.
Floor Rikken zou mij gelukkig maken door op een sociale partij te stemmen die opkomt voor de verdrukte medemens.

6-4-2012

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mijn eigen weg gaan -De Arme Krant van Nederland | juni 2012 ( klik hier)

14-1-12
Pelgrimeren naar Holy Island
Klik hier

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

28-12-11
Berenburg i.p.v. koffie

De overheid erkent dat zo’n155.000 mensen in de bijstand, waaronder chronisch zieken, niet aan het werk zullen komen.Deze groep gaat echter wel getroffen worden door een ‘strafkorting’ die in de loop der jaren gaat oplopen tot 2000 Euro netto per jaar.
Ik mail regelmatig met zowel landelijke als plaatselijke politici van diverse partijen over de invoering van de nieuwe bijstandswet.
Aan CDA-ers stelde ik de volgende vraag: “Vindt u het christelijk en politiek correct dat uw partij, de CDA fractie, heeft ingestemd met een nieuwe bijstandswet waarbij een grote groep chronisch zieken een 'strafkorting' gaan krijgen en ver onder bijstandniveau gedreven gaan worden?”
De voorzitter van het CDA Heerenveen wilde wel met mij een kopje koffie drinken, maar deze vraag niet echt beantwoorden. Politiek bedrijven houdt vaak in: liever geen antwoord geven....
Het mij aanbieden van een lekker flesje  fryske berenburg wegens mijn moed, om wat niet (vanuit christelijke betrokkenheid?) klopt, ter discussie te stellen… had mij met de (koude financiële) feestdagen meer op zijn plaats geleken….
Kamerlid Lutz Jacobi (PvdA) reageerde hierop betrokken en heel direct. Ze overhandigde mij een beste fles berenburg, in aanwezigheid van PvdA raadslid Betty van der Ven-de Vos. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

15-11-11
Kwetsend
klik hier

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

28-1-10
Eendennood geeft run op bakkerskruimels
klik hier

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een kopje thee 12-8-11

een kopje thee

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sportverdwazing 2-9-10

sportverdwazing

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Elf november is de dag.
Elf november is de dag
dat mijn lichtje,
dat mijn lichtje.
Elf november is de dag,
dat mijn lichtje schijnen mag.
De bel gaat en ik loop met mijn bak met snoepgoed naar de deur. Ik doe de deur open en er staan
vijf glunderende kindertjes op mijn stoep, van Turkse afkomst. Enthousiast, met hun lampion in de
hand, beginnen ze te zingen: 'Elf november is de dag'. Ondertussen kijken ze al naar die bak snoep
van mij, want ze zingen tenslotte niet voor niets.
Op gepaste afstand zie ik hun moeders staan, met hoofddoek.
Tussen ons in staat een nieuwe generatie. Onschuldige, onbevooroordeelde en nog oh zo kwetsbare
kinderen. Kinderen die staan in twee culturen. Die nog niets begrijpen van een Wilders, die handelt
vanuit angst. Die nog niets begrijpen van zijn meelopers. Meelopers die het nodig vinden om
Herman van Veen te bedreigen om zijn heldere analyse.
Turkse moeders bedankt. Bedankt voor jullie wijsheid. Bedankt voor jullie les in tolerantie. Jezelf
blijven met hoofddoek en wegen zoeken om te integreren in deze samenleving.
Tjitske Bongers
12-11-09

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik ben wie ik ben
Ik ben wie ik ben
maar zij die zeggen wie zij zijn
zijn niet wie zij zijn
maar doen slechts of zij die zeggen
wie zij zijn
in politiek opzicht
zijn wie zij zijn
zij die dat zeggen
zeggen slechts
dat zij wie werkelijk zijn wie zij zijn
er niet toe doen
omdat zij niet zijn
zoals zij die denken te weten hoe de ander zou moeten zijn
niet beseffen
dat de ander niet altijd kan zijn
zoals de ander denkt dat die ander zou moeten zijn
dus zijn zij
die werkelijk zijn wie zij zijn
gedoemd om
als chronisch zieke
als bijstandsgerechtigde
als Wajonger
niet meer te mogen zijn wie zij zijn
zijn zij gedoemd om
volgens de normen van hen die in politieke zin
het allemaal zo goed denken te weten
er niet meer te mogen zijn….
Tjitske Bongers
29.10.10

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------